Kaç şehir var aramızda, haritayı açıp saymadım. Mesafelerin uzunluğundan korkuyor yüreğim. Bu sokaktan bağırsam, Fizan’dan duyarlar. Sen duyar mısın, bilemiyorum? Kaç şehir var aramızda?

Söz de, dara düşüyor bazen. Her duygunun dilde bir karşılığı yok; yokmuş! Büyük bir “ah” çeker gibi ama içini kavuran bir yangın; dili, özü, sözü yarıp geçen sel gibi; gibi ama kendi değil! Nasıl anlatılır ki bu his? Hangi kelimeyi kullansam, yetersiz kalır.

Başka bir dilde sevmeliyim seni. Hiç tanımadığım harfleri yan yana getirip, yeni cümleler kurmalıyım. Şimdi ne desem, belki birileri önceden söylemiştir endişesindeyim. Bak, bu duyguyu da anlatamıyor insan. Anlaşılan, dil aşka yetmiyor!

Gözbebeğinin arkasından, açıp göğsünü kalbinden öpmek istiyorum seni. Başka her yanına daha önce dokunulmuştur ve belki eskimiştir sende sevilmek diye!

Yokluğunu kaç geçtiyse artık saat, yine siyaha bulanmış gökyüzü. Ruhum uyanır şimdi! İçim güneş sevmiyor sensizken, zaten geceye dünden teşneyim.

Bahar geldi. Şimdi, sevdadan delirmiş gibi açar bütün çiçekler. Biraz yağmur da yağarsa, toprak aşk kokar. Sevgililer çıkar kaldırımlara el ele, ben de seyreder gülümserim.

Sana gelen yollara düşmeli aslında; düşerdim de, ama hiç ışık görmedim. Zaten karanlıkta el yordamıyla sevmiştim, artık ardından da el feneriyle gelmeyeyim.

Her şey bir kurgudan ibaret! Sen, ben, biz, sensiz, bensiz, neyiz? Kim çizdi bizi bu tablonun orta yerine? Üstelik hiç sormadan!

Bütün ünlü harfleri söndürdüm, sadece ünsüzler yanıyor. İçinde sen olmayan ben gibi, yan yana duran sessiz harfler, bir anlam taşımıyor.

Şimdi, kaç sokak var aramızda? Hasretin kokusu senden duyulur mu? Yağmur kalpli bir kadın ağlarsa gece yarısı, aşk ona teslim olur mu?

Ne kadar anlatsam boş! Sen hiç seni sevmediysen, söyleyeceğim tüm sözler çaresiz! Ben bütün zamanlara sende yenildim….

Dün bir arkadaşım arayıp, yazılarımdan fal tuttuğunu söyledi. Güldüm tabii! İnsanın canı eğlenmek istiyorsa, her şey ona bahane olabilir.

Hayat kısmen seçimlerimizden, biraz da kaderimizden ibaret gibi geliyor bana. Yaşamın rengi de burada saklı olmalı. Tesadüf, mucize, sihir, her neyse ismi; o da devreye giriyor zaman zaman ancak yine de işin asıl kısmı bizim ellerimizde sanırım.

Yaşamın ne kadar zor ve ağır olduğunu hepimiz biliyoruz. Kim bilir siz şu anda hangi sıkıntının ortasındasınız? Sorumluluklar, beklentiler, üzüntüler, kayıplar var ama bir tarafta da mutluluk var. Hayat hiçbir zaman düz bir grafik çizmiyor. Sevinçler de, üzüntüler de, belirli zamanlarda yükselip alçalıyor.

Her şey anlarda saklı! Size iyi geliyorsa, o anınızı keyiflendiriyorsa, kahve kapatın, bakla açtırın, iskambili karıştırın, şarkı tutun ya da arkadaşım gibi, yazılardan fal tutun. Her saniye bir seçim yapıyoruz. Şu yazıyı oluştururken kullandığım her kelime, benim seçimim.

O gün çay içip içmemeye karar vermekten tutun da, hayatınızı değiştirecek radikal kararlara kadar, hepsi seçimlerimizden oluşuyor. Seçtiğimiz her şeyin doğru olduğunu söyleyemem ama her seçimin bizi yaşamın bir başka halkasına sürüklediği de gerçektir. Bunu ancak, aradan geçen zaman onaylıyor.

Eskiden Bostancı’da otururdum. Köprüden geçip eve dönerken, her seferinde aynı kararsızlığı yaşardım. Köprü çıkışında yol üçe ayrılır: E-5 karayolu, minibüs yolu ve sahil yolu! Eve bu üç yoldan da gidebilirdim. Hepsi aşağı yukarı aynı mesafededir.

Her defa o ayrıma geldiğimde frene basar, “acaba hangi yoldan gitsem?” diye düşünürdüm. Sonunda birini seçerdim elbette ama aklım hep diğerlerinde kalırdı. Öteki yoldan gitseydim, olacaklar değişir miydi? Bu sorunun cevabı yok!

Madem seçimlerimizin sonuçlarını yaşıyoruz, bugün kendimiz için mutluluk verici bir şey seçelim. Bugün kendinize yarım saat hediye edin. Sadece kendiniz için bir şeyler yapın. Aklınıza ne gelirse, hangi arada fırsat bulabilirseniz!

Bir dilim çikolatalı pasta, balkonda bol köpüklü bir Türk kahvesi, almayı çok isteyip de ertelediğiniz bir kitap, iş çıkışı izlemediğiniz bir film, öğle tatilinde en sevdiğiniz şarkıları dinlemek, piyango vurduğunda yapacaklarınızın listesi, canınız ne istiyorsa onu seçin. Bir teklifim daha var! Hadi, şu anda bir dilek tutun. Gerçekleşirse, bana dua edersiniz. Olmazsa, bu yazıdan açılan fal gerçekleşmiyor demektir. Yine de, gülümseyin!….

Canım yalnızca sevmek istiyor seni…
Unutup tekrar hatırladığım çok sevdiğim bir şarkı sözleriyı hiç bıkmadan defalarca ara vermeden içten içe mırıldanıp zamandan koparıp alır gibi..

Canım yalnızca sevmek istiyor seni…
Saçlarını yüzünden ayırıp gözlerini kirpiklerinden ellerini bileklerinden ismini bedeninden ayırıp ayrı ayrı bir evin odalarını gezer gibi keşfeder gibi ilk kez ve merakla ve hayranlıkla bir kırmızının detayında dakikalarca takılıp bakar gibi canım yalnızca sevmek istiyor seni..

Canım yalnızca sevmek istiyor seni…
Nereye varacağını bilmediğim bir kaçamak yolculuğa sırf aklıma esti diye sevdiğim hiçbir eşyayı almadan yanıma çıkar gibi.. Süregelen bir sevgiyle değil öğretilmemiş bilmediğimiz biçimlerde kuşların kanatlarını açıp özgürlüğe süzülmesine yarayan içgüdüleriyle içimden geldiği gibi.
Bir açıklama ekle
Canım yalnızca sevmek istiyor seni… Nereye varacağını bilmediğim bir kaçamak yolculuğa sırf aklıma esti diye sevdiğim hiçbir eşyayı almadan yanıma çıkar gibi.. Süregelen bir sevgiyle değil öğretilmemiş bilmediğimiz biçimlerde kuşların kanatlarını açıp özgürlüğe süzülmesine yarayan içgüdüleriyle içimden geldiği gibi.

Canım yalnızca sevmek istiyor seni…
Tarifsiz bir hisle sevmek istiyorum seni.

Tatlı ekşi ya da tuzlu değil bilmediğim bir tatla bir duyguyla.
Öyle bir meyvenin tadını alır bir kitabın adını okur gibi değil; bir yaz günü tenine vuran sıcaklığı gibi güneşin serin bir akşamın denizden esen rüzgarıyla içine işlediği yosun kokuları gibi anlatamadığın ama bırakmak istemediğin bitmesini istemediğin bir hisle..

Saymadım ne kadar oldu bilmiyorum ama ayrıldık.
Daha bir saat olmuş gibi acısı içimde. Bakışı, gülüşü, her sözü, her tavrı belleğimde. Bazen gülüyorum hoşuma giden anlar geliyor aklıma. Zaten o ne zaman düşse aklıma yüzümde hep o gülüş o tebessüm. Sonra aklıma geliyor kocaman bir AYRILDIK. Gülüş bir anda gözyaşı oluyor süzülüyor yanaklarımdan.
Kimse anlamıyor beni. Büyütüyormuşum, kendime eziyet ediyormuşum, uzatıyormuşum bu deli halimi.
Siz benim gözümle görmüyorsunuz ki onu ve dünyayı, siz benim yüreğimle sevmiyorsunuz ki.
Ben onun yüreğinin gördüm biraz deli, adam adam, fazla düşünceli, biraz hayalperest, biraz ürkek, en çok da çocuk yüreğini gördüm.
Sevdim ben onu çok sevdim.
Hem öyle böyle değil o kadar çok sevdim ki hayal bile kurmadım. Korktum, bıraktım her şeyi onu yaşadım salt. Hep diken üstünde, ne zaman bitecek korkusuyla.
Şimdi bana tavsiyeler veriyorlar ben gibi olmadan. Böyle olmazmış, yalnız yaşanmazmış, birileri olmalıymış hayatımda, çivi çiviyi sökermiş, unutmalıymışım, bir an önce başlamalıymışım artık hayata. Hatta hemen evlenmeliymişim.
Bilmiyorlar.
Acıyı da yaşamak gerek namusluca. Ben bir günlük yada bir aylık sevmedim ki ömürlük sevdim oysa ki.
Anlamadı, Anlamıyorlar.
Evet, acımı da yaşamam gerek sevgim kadar. Daha çok yolum var öyle kolay bitmez daha çok gözyaşım var içimde biriktirdiğim. Daha çok sözüm var yazacak. Öyle kolay bitmez çünkü ben kolay birisi olmadım hiçbir zaman göründüğü kadar ve kolay birini sevmedim kolay unutulacak

İnsan 5 yaşına gelmeden anlıyor;
açlığın öldürdüğünü, soğuğun dondurduğunu, ateşin yaktığını…
Sevgisizliğin insanın canını acıttığını…
Duyguları, nesneleri, kişileri, çevresini tanıyor.
Her şey ona çok büyük görünüyor:
Ev, masa, anne, baba…

10′una gelmeden oyunla, sayılarla, harflerle tanışıyor. Azgın bir iştahla öğreniyor. Kız ya da erkek olduğunu fark ediyor. Dünyanın evde, okulda kendisine anlatılandan da büyük olduğunun ayırdına varıyor.

15′inde, tam da en çok kendini sevdireceği çağda, sivilcelenen yüzünden, değişen bedeninden utanırken aşkı keşfediyor.
Dış dünya kadar iç dünyanın da büyük salonları ve kendisinin bile bilmediği odaları olduğunu, açıldıkça o odalardan devasa bahçelere çıkıldığını hissediyor, büyüleniyor.
Şarkıların içinde sevdalar gezdirdiğini, şiirin her türden hasreti dindirdiğini anlıyor. Aşk acısını öğreniyor. Yine de seviyor; ille seviyor, inadına seviyor.

20′sinde putlarını yıkıyor, başkaldırıyor, kanatlanıyor.
Her şey ona küçük görünüyor:
Ev, masa, anne, baba…
“Dünya küçükmüş; büyük olan benim” efelenmeleri başlıyor.
Lakin dünya bunu bilmiyor.
O yüzden 20′ler çoğu zaman hayal kırıklıklarıyla geliyor.

25′inde ayaklar biraz yere değiyor.
Okul bitiyor, iş telaşı başlıyor.
Sınıfta öğrenilenlerin akı, sokaktaki gerçeklerin karasına çarpıp grileşiyor.
Yolu hızlı gelenler çabuk yorularak, sevdiğini bulanlarsa kalbinden vurularak evleniyor genelde…
5 yıl önce uzak bir ülke olan “istikbal”, daha yakına geliyor.
“Bir denizde yangın çıkarma” hayali erteleniyor.
“Dünya zor”laşıyor.

35, yolun yarısı…
Hiç okul asmadan, evden kaçmadan, bir terasta sevdiğiyle öpüşüp bir çadırda uyanmadan 20′sine gelenler için gecikmiş telafi çağları…
Daha önce hiç yüz verilmemiş ana-babaların sözüne yeniden kulak kabartılan yaşlar…
Olgunluğun karasuları…

40′ında eski kotlar dar gelmeye, saçlara ak düşmeye, aile büyükleri yaşlanıp ölmeye başladığında bocalıyor insan…
Panik, kadınları kuaföre sürüklüyor, erkekleri araba galerilerine; ve ikisini birden yeni sevda hayallerine…
Yiten gençliğe, boyalı saçlarla, içe çekilen karınlarla, kırmızı arabalarla çare aranıyor.

45′inde “istikbal” denilen o uzak ülkenin toprağına ayak basıyor insan…
Hem ölüm yarınmış gibi, hem hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamasını öğreniyor.
Eski dostlar, hatıralar kıymete biniyor.
Didişmenin yerini sükûnet, böbürlenmenin yerini nedamet, kinin yerini merhamet alıyor.

“Keşke”ler “iyi ki”lerle, hırslar hazlarla yer değiştiriyor.
Bu dünyayı silkelemekten, daha iyi bir dünya için kavga vermekten vazgeçmeseniz de, öbür dünya umuduna da kulak kabartıyorsunuz, ara sıra..

Ey aşk hadi öğret bana bilmediklerimi, eksik kalanları..
Her seferinde canımın acımasının biraz daha azalacağını düşünürdüm hep.

Ama azalmıyor; yıllar geçtikçe daha da çoğalıyor can acısı.
Gençlik yıllarında böyle durumlarda başka şeyler düşünmeye çalışırdım. Hatta hatırlıyorum, ilk sevdiğimden ayrıldığımda daha doğrusu terk edildiğimde çok canim yanıyordu. Kendimi avutmak için bir yol bulmuştum; takvim yapraklarıyla oynuyordum. Her gün büyük bir özenle koparıyordum sayfaları, ‘ooh bir gün daha eksildi ‘ diye. Her gün ‘ bugün bir dakika daha uzadı, daha geç karanlık olacak ‘ diye ve her geçen gün canimin acısı daha çok azalacak diye!
Ama bugün fark ettim ki herkesin çok şaşırdığı bir sürü gereksiz bilgiyi o zamanlar ögrenmisim. Takvim yaprakları ne kadar çok şey öğretirmiş meğerse bana isterseniz size Kırlangıç Fırtınası’nın ne zaman olduğunu söyleyebilirim ya da cemrelerin ne zaman düştüğünü…

Hatta zeytinyağlı biber dolması tarif edebilirim.
Öyle hafifletmiştim canimin acısını o zamanlar.

Ne iyi etmişim de âşık olmuştum.
Sonra ikinci sevgilimden ayrılmıştım. Daha doğrusu yine terk edilmiştim… Başka vücutlar istemişti cani. Çok canim yanıyordu. Kendimi avutmak için yine bir oyun bulmuştum, yazarların kronolojik sırayla kitaplarını okuyordum. Artik onu telefonla
aramamam için kendimle mücadele etmem gerekmiyordu.
O zamanlar anlamıştım insanin kendisiyle mücadelesinin ne kadar yorucu olduğunu!
Mesela onunla nasıl bir yerde karsılaşırım diye planlar yapmam gerekmiyordu.
O zamanlar anlamıştım insanin kendisiyle oynadığı oyunların ne kadar yorucu olduğunu. Ya da telefon 10 dakika içinde çalarsa beni arayan O ‘dur diye bitmek tükenmek bilmeyen on dakikalar beklemem gerekmiyordu. Aslında o zamanlar anlamıştım on dakikanın bazen bir asır olduğunu. Yoldan geçen 3. araba kırmızı olursa tekrar barışacağız diye dilekler tutmam gerekmiyordu…
O zamanlar fark etmiştim trafikte ne kadar az kırmızı araba olduğunu! Ama bugün fark ettim ki, bugün çok az kişinin bildiği ve okuduğu yerli roman ve hikaye yazarlarıyla o zamanlarda tanışmıştım. Nihat Sırrı Örik, Kerime Nadir, Muazzez Tahsin Berkand, Ethem izzet Benice, Kemal Tahir, Pınar Kür, Vedat Türkali, Orhan Pamuk ve diğerleriyle…
Ve simdi fark ediyorum ki, ne kadar çok şey öğrenmişim o romanlardan, hikâyelerden, yazarlardan… Ne iyi etmişim de aşık olmuşum…
Sonra üçüncü sevgilimden ayrılmıştım, doğrusu bu kez de
terk edilmiştim. Başkasına aşık olmuştu. Yine canim çok yanıyordu.

Kendimi avutmak için bir oyun bulmuştum, aşk şiirleri okuyordum, terk edilmek üzerine.
BASKALARININ da terk edildiğini çok canlarının yandığını
görmek ve anlamak acımı hafifletiyordu sanki. İlk ben değilim
terk edilen diye düşünüyordum.
O zaman ezberlemiştim Atilla ilhan’dan ‘ ben sana mecburum
bilemezsin, adini mıh gibi aklımda tutuyorum ‘ dizelerini, o
zaman ezberlemiştim. Murathan Mungan’ın ‘ ölü bir yılan gibi yatıyordu
aramızda, kirli ve umutsuz geçmişim ‘ mısralarını ve Ahmed Arif ‘ten
ve Kavafis ‘ten aşk dizelerini. Simdi fark ediyorum ki ne çok şey
öğrenmişim o şiirlerden. Ve ne iyi etmiştim de ÂŞIK olmuşum…
Sonra uzunca bir dönem yeni bir aşkı yeni bir sevgiliyi
beklemeye başladım. Çok bekledim. Sabırla.

Biliyordum gelecekti bir gün.
Bu bekleme döneminde de bir oyun bulmuştum kendime.
Ne kadar tiyatro oyunu varsa gidiyordum kudurmuş gibi! Ne
kadar film varsa onlar, seyrediyordum hiç kaçırmadan. İste o
zamanlar ögrendim benden başka bir sürü ask bekleyen insan olduğunu. Ve o
zaman öğrendim beklemenin de bazen bir keyif olduğunu ve insana çok şey öğrettiğini…

Ne iyi etmişim de beklemişim aşkı…
Hep bana soruyorlar nereden biliyorsun bu kadar çok şeyi
diye, dilimin ucuna kadar geliyor, söylemek istiyorum ‘ASK YÜZÜNDEN’
diye ama gülerler anlamazlar diye söylemiyorum, vazgeçiyorum. Yillar
geçtikçe azalacak sanırdım canimin acısı ama azalmıyor. Ne kadar
çok şey öğretmiş aşk bana. Hayat okulu dedikleri bu olsa gerek.
Ya da hani derler ya; okumuş ama adam olamamış diye,
sanırım okuyup da adam olamayanlar; asktan canları yanmamış
olanlar, aşkı tanımayanlar, bilmeyenler…
şimdi…..yine canim yanıyor.Ama biliyorum bu duyguyu.
Geçecek!
Fakat simdi, hemen yeni bir oyun bulmalıyım kendime.
Ey ask hadi öğret bana bilmediklerimi, eksik kalanları…

Güçlü olduğu halde güçsüzmüş gibi yapmaktan yorulmuş her kadına karşılık, zayıf olduğu halde güçlü gibi görünmekten yorulmuş bir erkek vardır.

Aptalı oynamaktan yorulmuş her kadına karşılık, sürekli “her şeyi bilmesi” beklentisinin altında ezilen bir erkek vardır.

”Duygusal kadın” diye adlandırılmaktan bıkmış her kadına karşılık, ağlamak ve nazik olmak hakkı elinden alınmış bir erkek vardır.

Rekabet ettiği zaman “kadınsı değil” diye nitelenen her kadına karşılık, erkekliğini kanıtlamasının tek yolu rekabet olan bir erkek vardır.

Cinsel nesne olarak görülmekten bıkmış her kadına karşılık, cinsel gücü hakkında kaygılanıp duran bir erkek vardır.

Çocukları tarafından “elinin kolunun bağlandığını” düşünen her kadına karşılık, aile babalığının zevklerini doyasıya yaşaması engellenmiş bir erkek vardır.

Doğru dürüst bir işte çalışması ya da eşit işe eşit ücret alması engellenmiş her kadına karşılık, başka bir insanın bütün parasal sorumluluğu omuzlarına yüklenmiş bir erkek vardır.

Kendisine bir otomobilin karmaşık yapısı öğretilmemiş her kadına karşılık, yemek yapmanın vereceği tatminden habersiz bırakılmış bir erkek vardır.

Özgürlüğüne giden yolda bir adım atan her kadına karşılık, özgürlüğe ulaşmanın biraz daha kolaylaşmış olduğunu fark eden bir erkek vardır.